کمپوست فرآیند طبیعی بازیافت مواد آلی مانند برگ ها و ضایعات مواد غذایی به یک کود با ارزش است که می تواند خاک و گیاهان را غنی کند. هر چیزی که رشد می کند در نهایت تجزیه می شود. کمپوست سازی با فراهم کردن محیطی ایده آل برای باکتری ها، قارچ ها و دیگر موجودات در حال تجزیه (مانند کرم ها، حشرات خروس و نماتدها) برای انجام کارشان، فرآیند را سرعت می بخشد. مواد تجزیه شده حاصل که اغلب شبیه خاک حاصلخیز باغ می شود، کمپوست نامیده می شود. کمپوست که کشاورزان از آن به عنوان طلای سیاه یاد می کنند سرشار از مواد مغذی است و می تواند برای باغبانی، باغبانی و کشاورزی استفاده شود.
زباله های آلی را می توان در تاسیسات کمپوست سازی در مقیاس صنعتی، در سیستم های کمپوست سازی جامعه در مقیاس کوچکتر و در هاضم های بی هوازی، در میان گزینه های دیگر، پردازش کرد. این راهنما در درجه اول بر روی کمپوست خانگی متمرکز است، که راهی عالی برای دور نگه داشتن مواد آلی از جریان زباله و تولید یک اصلاح خاک ارزشمند برای استفاده شخصی شماست.
جریان زباله را کاهش می دهد
کمپوست کردن یک راه عالی برای بازیافت زباله های آلی است که در خانه تولید می کنیم. طبق گزارشآژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) ضایعات غذا و زباله های باغی بیش از 28 درصد از آنچه را دور می ریزیم تشکیل می دهند. ضایعات مواد غذایی نه تنها بار قابل توجهی برای محیط زیست است ، بلکه پردازش آن نیز هزینه بر است.
انتشار گاز متان از محل های دفن زباله را کاهش می دهد
به طور معمول هنگامی که مواد آلی تجزیه می شوند، تحت تجزیه هوازی قرار می گیرند، به این معنی که توسط میکروارگانیسم هایی که به اکسیژن نیاز دارند تجزیه می شوند. وقتی زبالههای قابل کمپوست به محل دفن زباله میروند، در زیر مقادیر انبوه زبالههای دیگر دفن میشوند و جریان منظم اکسیژن را برای تجزیهکنندهها قطع میکنند. پسماند پس از آن در نهایت تحت تجزیه بی هوازی قرار می گیرد و توسط ارگانیسم هایی که می توانند بدون اکسیژن جریان آزاد زندگی کنند تجزیه می شوند. در طی تجزیه بی هوازی، بیوگاز به عنوان یک محصول جانبی ایجاد می شود. این بیوگاز تقریبا 50 درصد متان، و 50 درصد دی اکسید کربن است که هر دو گازهای گلخانه ای قوی هستند. اگرچه اکثر محلهای دفن زباله مدرن دارای سیستمهای جذب متان هستند، اما این سیستمها همه گاز را جذب نمیکنند
سلامت خاک را بهبود می بخشد و فرسایش را کاهش می دهد
کمپوست یک ابزار ضروری برای بهبود سیستم های کشاورزی در مقیاس بزرگ است. کمپوست حاوی سه ماده مغذی اولیه مورد نیاز محصولات باغی است: نیتروژن، فسفر و پتاسیم. همچنین حاوی عناصر ضروری دیگر مانند کلسیم، منیزیم، آهن و روی است. به جای تکیه بر کودهای مصنوعی حاوی مواد شیمیایی مضر، کمپوست یک جایگزین ارگانیک ارائه می دهد. تحقیقات توانایی کمپوست را در افزایش ظرفیت نگهداری آب، بهره وری و انعطاف پذیری خاک نشان داده است.
در مصرف آب صرفه جویی می کند
طبق گزارش EPA، کشاورزی یکی از مصرف کنندگان عمده آب در ایالات متحده است و تقریباً 80 درصد از مصرف آب این کشور را تشکیل می دهد. سیستم های آبیاری موثر هستند اما مدیریت آن برای کشاورزان گران و زمان بر است. علاوه بر این، دستیابی به آب در سراسر کشور به طور فزاینده ای دشوار می شود .
کمپوست چگونه می تواند کمک کند؟ ظرفیت نگهداری آب خاک با افزودن مواد آلی افزایش می یابد. در واقع، هر 1 درصد افزایش در مواد آلی خاک به خاک کمک می کند 20 هزار آب گالن بشتری در هر هکتار نگه دارد. با استفاده از کمپوست برای پرورش خاک سالم، کشاورزان مجبور به استفاده از آب زیادی نیستند و همچنان می توانند عملکرد بالاتری در مقایسه با کشاورزی با خاک تخریب شده داشته باشند.
ضایعات غذایی شخصی را کاهش می دهد
مصرف کنندگان مسئول مقدار سرسام آور هدر رفتن مواد غذایی هستند. یک خانواده ایرانی چهار نفره به طور متوسط ماهیانه حدود 500هزار تومان غذا می ریزد که 50 درصد افزایش نسبت به سال 1350 نشان می دهد. تحقیقات در سه شهر کشورمان نشان داد که دسته ای از مواد غذایی خوراکی که بیشترین هدر رفتن توسط خانواده ها را دارد میوه ها و سبزیجات است. بر اساس گزارشی در سال 1396 در مشهد ، خرده فروشان و مصرف کنندگان کشورمان سالانه حدود 60 میلیون تن محصول را دور می ریزند. بهترین راه برای کاهش اثرات ضایعات مواد غذایی در وهله اول جلوگیری از وقوع ضایعات است، بنابراین از طریق ذخیره غذا و سایر ابزارها برای آموزش مصرف کنندگان در مورد نحوه خرید، تهیه و نگهداری مواد غذایی برای به حداقل رساندن ضایعات کار می کند. با این حال، حتی اگر هر کاری که ممکن است برای کاهش ضایعات مواد غذایی انجام دهیم، همچنان ضایعات غذایی وجود خواهد داشت که قابل مصرف نیستند (مثلاً پوست موز). کمپوست کردن راهی عالی برای بازیافت آن زباله ها به جای انداختن آنها در سطل زباله است.
کمپوست کردن را می توان هم در داخل و هم در فضای باز انجام داد و می تواند به همان اندازه که شما می خواهید پیچیده یا ساده باشد. بهترین روش برای کمپوست کردن در خانه به عوامل مختلفی بستگی دارد:
دو نوع اصلی کمپوست حیاط خلوت وجود دارد: سرد (همچنین به عنوان کمپوست غیرفعال شناخته می شود) و گرم (همچنین کمپوست فعال نیز نامیده می شود). کمپوست سرد مواد آلی را به آرامی تجزیه می کند، اما کمترین تلاش و نگهداری را نیز می طلبد. هر چیز ارگانیک در نهایت تجزیه می شود. کمپوست سرد فقط اجازه دادن به مادر طبیعت با کمترین دخالت شماست. لازم نیست نگران نسبت ترکیبات کمپوست باشید، به طور منظم هوادهی کنید یا سطح رطوبت را کنترل کنید. اگر ضایعات آلی کمی برای کمپوست دارید و زمان زیادی برای رسیدگی به این فرآیند ندارید و اگر برای کمپوست نهایی عجله ندارید، کمپوست سرد بهترین فرآیند است. با این حال، بسته به نوع روش سردی که استفاده می کنید، ممکن است یک تا دو سال طول بکشد تا کمپوست قابل استفاده به دست آورید. علاوه بر این، یک فرآیند کمپوست سرد به احتمال زیاد در طول تجزیه به دمای کافی بالا نمی رسد تا عوامل بیماری زا را از بین ببرد، بنابراین بسته به آنچه در توده قرار داده اید، ممکن است برخی باکتری های بیماری زا مضر، قارچ ها، تک یاخته ها، کرم ها و … وجود داشته باشد. سایر انگل ها و همچنین دانه های علف های هرز در محصول نهایی شما. فرآیند کمپوست سرد در درجه اول بی هوازی است، به این معنی که مواد دور ریخته شده توسط میکروارگانیسم هایی که در محیط های فاقد اکسیژن رشد می کنند، تجزیه می شوند. علاوه بر این که کندتر تجزیه می شود، توده های سرد ممکن است بدبوتر یا مرطوب تر از توده های گرم باشند.
کمپوست گرم یک فرآیند کمپوست سریعتر، اما مدیریت شده تر است. این روش نیازمند توجه به حفظ کربن و نیتروژن در نسبت بهینه برای تجزیه زباله های آلی است. همچنین برای جذب ارگانیسم هایی که در یک محیط غنی از اکسیژن رشد می کنند، به تعادل مناسب هوا و آب نیاز دارد. در شرایط ایده آل، می توانید محصول نهایی کمپوست را در عرض چهار هفته تا 12 ماه داشته باشید. اگر به درستی مدیریت شود، دمای بالای توده بیشتر علفهای هرز، بیماریهای گیاهی، آفتکشها و علفکشها را بهعلاوه هر گونه لارو حشرات یا تخمها از بین میبرد.
ارگانیسم هایی که زباله های آلی را تجزیه می کنند برای رشد به چهار عنصر کلیدی نیاز دارند: نیتروژن، کربن، هوا و آب. از آنجایی که همه مواد قابل کمپوست حاوی کربن هستند، با مقادیر مختلف نیتروژن، کمپوست سازی موفقیت آمیز فقط به استفاده از ترکیب مناسب مواد برای دستیابی به بهترین نسبت کربن به نیتروژن و حفظ مقادیر مناسب هوا و آب برای به دست آوردن بهترین نتایج است. نسبت کربن به نیتروژن ایده آل برای یک توده کمپوست 25 تا 30 قسمت کربن برای هر 1 قسمت نیتروژن است. اگر شمع شما دارای مواد غنی از کربن بیش از حد باشد، خشک تر خواهد بود و شکستن آن زمان بیشتری می برد. مواد غنی از نیتروژن بیش از حد می تواند منجر به ایجاد یک توده کمپوست لزج، مرطوب و بدبو شود. خوشبختانه این مشکلات به راحتی با افزودن مواد غنی از کربن یا نیتروژن در صورت نیاز برطرف می شوند.
زباله های حیوانات خانگی
مواد معدنی مانند پلاستیک
کاغذ رنگی یا براق
گیاهان بیمار
لبنیات و سایر فرآورده های حیوانی
کمپوست قبل از استفاده باید کاملاً تثبیت و بالغ شود. کمپوست نابالغ نه تنها می تواند به گیاهان شما آسیب برساند، بلکه می تواند جوندگان و سایر آفات را نیز به حیاط شما بکشاند. برای بالغ شدن شمع باید اضافه کردن مواد را متوقف کنید (اگرچه در سیستم های بدون چرخش، پایین شمع ممکن است کمپوست تمام شده را فراهم کند، حتی اگر بالای شمع هنوز فعال باشد). با جستجوی این ویژگی ها می توانید کمپوست تمام شده را شناسایی کنید:
هنگامی که تأیید کردید که کمپوست شما بالغ است، در اینجا چند راه وجود دارد که می توانید از آن استفاده کنید:
کمپوست نمی تواند خراب شود، اما ممکن است خیلی مرطوب، خیلی خشک یا خیلی کهنه شود. هنوز هم می توانید از کمپوست قدیمی استفاده کنید. ممکن است به اندازه کمپوست تازه مواد مغذی در خود نداشته باشد.
